Er komt een M&A-golf op ons af

Niet alleen klotst het tegen de plinten aan, maar begint nu ook in de zakken te branden. De $1300 mrd die Amerikaanse ondernemingen in contanten aanhouden, staat op het punt om uitgegeven te worden, stelt marktstrateeg Obe Ejikeme van Bank of America/Merrill Lynch in een recente studie.

En waar slaat het neer? In Europa. Bereid u voor en koop snel wat aandeeltjes TomTom, Philips, Akzo, Arcadis, ASML en ASMI.

AfbeeldingAls ik Ejikeme mag geloven gaan wij Europeanen geweldig profiteren – van de ‘deadlock’ in de Amerikaanse politiek. Dankzij de polarisatie in Washington lukt het ze aan de overzijde van de oceaan maar niet om het belastingregime grondig te hervormen. Dat betekent dat Amerikaanse multinationals zullen blijven doorgaan met het opbouwen van reserves buiten de VS. Ze kunnen het geld dat ze buiten Amerika verdienen namelijk niet repatriëren. In de VS betalen ze 35% winstbelasting. Als ze in Nederland 25% betalen moeten ze – op het moment dat ze de winst naar huis willen halen – het verschil overmaken aan de Amerikaanse belastingdienst. En dat doen ze natuurlijk liever niet.

Lees verder

Bratislava is nu rijker dan Wenen

Via Twitter werd ik vanmorgen gewezen op een aardige blogpost van Zsolt Darvas van de denktank Bruegel, een stukje van bijna twee maanden oud, maar nog altijd het lezen waard. Darvas maakt na tien jaar EU-lidmaatschap van de voormalige communistische landen de balans op en wat blijkt:

Warschau, Praag en Bratislava hebben dusdanig van Europa geprofiteerd dat ze Wenen voorbij zijn gestreefd. Per hoofd van de bevolking zijn deze steden nu rijker dan Wenen! Boedapest en Boekarest sluiten spoedig bij.

Kleine kanttekening. Darvas vergelijkt hier het bbp van de steden gemeten naar koopkrachtpariteit. Eerder schreef ik op dit blog dat ik deze ‘purchasing power parity’ een beetje een flutmethode vindt – naar aanleiding van het nieuws dat China nu ’s werelds grootste economie is – maar sommigen zweren erbij. Als de gemiddelde inwoner van Wenen in de auto stapt en na 55 minuten (als er geen file staat) in Bratislava uitstapt, dan ziet hij dat hij nog altijd veel meer met zijn euro’s kan doen dan thuis in de oude Kaiserstadt.

Waltzing past Vienna - BruegelDaar komt dan nog eens bij, zo benadrukt Darvas overigens ook, dat bbp slechts één indicator voor welvaart is.

Lees verder

Hoe krijg je die inflatie eigenlijk omhoog?

europa_eu_vlag_tsEuropa is verstrikt geraakt in de val van de veel te lage inflatie, klinkt het steeds nadrukkelijker. Gisteren waarschuwde het IMF weer eens dat de ‘hardnekkig’ lage inflatie het herstel fnuikt en dat de ECB snel, en nu echt, een slinger aan de geldpers moet geven.

Ook het Centraal Planbureau deed donderdag een duit in het zakje. Door de beperkte geldontwaarding neemt de last van de schulden van de overheid en van huishoudens nauwelijks af. Omdat iedereen blijft doorgaan met het reduceren van zijn schulden komt het herstel niet op gang. Ze zijn eindelijk wakker geworden, zal Richard Koo, de vader van het concept balansrecessie, waarschijnlijk zeggen.

Secular stagnation

Misschien zijn we zelfs in een soort secular stagnation beland, de stagnatie waar Paul Krugman graag over spreekt, zoals u in deze krant heeft kunnen lezen. Aangezien de natuurlijke rentevoet momenteel ver onder nul beweegt en de centrale bank de nominale rente niet negatief kan maken, komen de investeringen niet op gang en kan de economie niet herstellen, stelt de econoom elegant. Alleen een hoge inflatie – wat de rente in reële termen drukt – kan ons redden.

In de eurozone is de inflatie teruggezakt tot nog maar een kwart (0,5%) van de ECB-doelstelling van ‘dichtbij maar onder de 2%’. Krugman stelt dat er geen wetenschappelijke basis is voor die 2%. Die is gewoon ontstaan, omdat iedereen daar wel mee kon leven. Er is echter geen enkele reden waarom die niet opgetrokken kan worden naar de 5% die in de ogen van Krugman nodig is om de secular stagnation te boven te komen. Dat de ECB dit niet wil, is een uiting van puur conservatisme.

Geldpers?

 

Ik vraag mij echter af of dit wel zo is. Lees verder

Duitsland zat in 1933 in een balansrecessie

De laatste nieuwsbrief van econoom Richard Koo van zakenbank Nomura inspireerde me tot het schrijven van mijn post van gisteren. Maar behalve dat zijn stuk me aanzette tot nadenken over vraag- en aanbodproblemen in een economie kwam hij ook nog met een mooie geschiedenisles (eentje die ik nog niet van hem kende), gekoppeld aan een waarschuwing. En die moet ik hier toch ook nog even kwijt.

 

Werklozen in Berlijn eind jaren 20; Foto: Bundesarchiv

Werklozen in Berlijn eind jaren 20; Foto: Bundesarchiv

Volgens Koo, de man van de balansrecessie, hebben de beleidsmakers in Europa nog altijd geen idee van wat de economie nu eigenlijk in zijn greep heeft. Ze stellen de verkeerde diagnose, net zoals Heinrich Brüning deed toen die begin jaren dertig rijkskanselier van Weimar Duitsland was. Duitse huishoudens en bedrijven waren als geen ander in Europa geraakt door de Amerikaanse beurskrach van 1929 en druk bezig om hun schulden te reduceren. In dit klimaat en op aanraden van de overwinnaars van de Eerste Wereldoorlog besloot Brüning tot een orthodox bezuinigingsbeleid, waardoor de Duitse economie helemaal door haar hoeven zakte.

Lees verder

Zijn onze economieën wel zo’n beetje uitontwikkeld?

Heeft Europa nu een vraag- of aanbodrespons nodig?

Eind vorig jaar was ik op een bankierscongres in Washington. Er was een paneldiscussie over Japan georganiseerd, waarin twee van mijn favoriete economen zaten: Paul Sheard van kredietbeoordelaar Standard & Poor’s en Richard Koo van zakenbank Nomura. Graag had ik gezien dat de een iets zou zeggen over de ideeën van de ander, maar dat zat er niet in. Kennelijk hadden ze er geen zin in en werden ze er ook niet toe uitgedaagd door de gespreksleider. Ze staken simpelweg hun eigen riedel af en zo werd de discussie een tamelijk zinloze exercitie.

Image

Richard Koo, hoofdeconoom Nomura Research

Maar toen een van de andere panelleden iets te lang doorzaagde over het belang van structurele hervormingen en Sheard instemmend knikte, besloot Koo toch ineens te reageren. ‘Jullie verwachten er veel te veel van. Het duurt zo tien jaar voordat structurele maatregelen effect sorteren.’ Om daar aan toe te voegen dat het in de huidige ontwikkelde economieën zelfs maar helemaal de vraag  is of het sowieso wel zin heeft. ‘Onze economieën zijn aardig af. Zo veel valt er niet meer te verbeteren.’

Intrigerende gedachten. Zeker met de situatie in Europa in het achterhoofd. Want afgezien van begrotingsconsolidatie is onze hele crisisrespons gericht op hervormingen die de structuur van de economie moeten verbeteren. Leggen we de focus dan helemaal verkeerd?

Balansrecessie Lees verder

Zeepbellen kun je voorspellen

Al jaren is Jeremy Grantham van GMO een van mijn favoriete vermogensbeheerders. Niet omdat hij mijn geld zo goed managet – geld heb ik niet – maar omdat hij zo’n mooie carrière heeft gehad, goed in het leven staat en een helder verhaal kan vertellen. En nu blijkt ook nog eens uit wetenschappelijk onderzoek dat het loont om naar hem te luisteren.

Jeremy Grantham, vijf jaar geleden

Jeremy Grantham, vijf jaar geleden

Ik heb Grantham, samen met collega Frits Conijn, ooit op een memorabel moment geïnterviewd. Het was eind maart 2009, het donkerste moment van de kredietcrisis. De beurs stond op een dieptepunt, analisten durfden de telefoon niet meer op te nemen en economen begonnen serieus te denken aan een mondiale depressie vergelijkbaar met de jaren zeventig van de 19de eeuw en de jaren dertig van de vorige. Op dat moment zei Grantham tegen ons:

‘Ik heb net al mijn geld ingezet en bovendien heb ik al mijn vrienden en kennissen gebeld om ze te zeggen dat ze nú hun geld op de beurs aan het werk moeten zetten. Een beter moment om in te stappen komt er nooit meer.’

Pardon? We staren in de afgrond en u zegt: springen. Bent u gek geworden?, stelden Frits en ik.

Lees verder

De Toyota Corona Mark II is toch echt uit het straatbeeld van Tokio verdwenen

In de jaren dat ik als jongetje smulde van Agent 327 en weekblad Eppo reed mijn vader enige tijd in een bijzonder hippe auto rond: de Toyota Corona Mark II. Voor iemand die altijd Renaultjes, Simca’s en Peugeots bestuurde, was dat tamelijk bijzonder. Groot was dan ook het verdriet in huize De Boer toen hij die wagen in de prak reed.

Toyota Corona Mark II

Toyota Corona Mark II

Ik moest vandaag aan die auto denken na het lezen van weer een stuk over de eindeloze deflatie in Japan en hoe wij in Europa zonder meer dat Japanse pad opgaan. Dat land heeft zeker vijftien jaar gezucht onder een dalend prijspeil en als gevolg daarvan ook met een jarenlange economische stagnatie, heet het.

Volgens de ‘deflationistas’ betekent deflatie dat consumenten en ondernemers voortdurend hun bestedingen uitstellen, waardoor de economie vanzelf in een neerwaartse spiraal beland van lagere prijzen en economische malaise. Maar klopt het ook?

Lees verder