Dalí en zijn vrienden konden gratis tafelen

Wellicht kent u het verhaal al lang, maar voor mij was het nieuw: het verhaal van het magische chequeboek van Salvador Dalí. Toevallig liep ik er vandaag tegenaan op een blog van een Britse Keynesiaan waar ik nog nooit had gehoord, een zeker Reynold – maar dat doet er verder niet toe, het gaat hier om de Spaanse surrealistische schilder en het is een verhaal dat ik graag even wil delen.

DaliIn de laatste jaren van zijn leven had Dalí ontdekt hoe hij de meest genereuze gastheer van heel Spanje kon zijn. Met zijn vrienden ging hij naar de meest luxueuze restaurants en vroeg ze toch vooral de duurste gerechten en dranken die op de kaart stonden te bestellen. ‘Ik betaal.’

Doodle

Na een uitbundige avond bedankte Dalí dan de chef en vroeg de maître van het huis om de rekening. Hij pakte zijn chequeboek, vulde het bedrag in inclusief een royale fooi en zette er vervolgens zijn handtekening onder. Maar voor hij de cheque overhandigde draaide hij het papier om er met pen en inkt even snel een tekeningetje op te zetten.

Dalí wist dat de restaurateur de cheque nooit zou innen, hij zou het in plaats daarvan inlijsten en op de meest prominente plaats in zijn zaak ophangen, blij als hij was persoonlijk een ‘originele Dalí’ te hebben gekregen van een van de beroemdste kunstenaars op aarde.

Sommige dingen zijn veel meer waard dan hun nominale waarde.

Huisschilder

Het risico was natuurlijk wel dat als de artistieke wereld zich ineens van Dalí zou afkeren alle restauranteigenaars allemaal tegelijk naar hun bank zouden zijn gelopen om de cheques alsnog te verzilveren. Dan zou hij failliet zijn gegaan en een baan als huisschilder hebben moeten zoeken. Vergelijk het met een run op de bank, de situatie die ontstaat als mensen plotseling de handtekening van Mario Draghi op hun euro’s niet meer vertrouwen en hun geld terstond willen inwisselen voor echte producten, zoals goud.

Het is dit laatste risico dat ten grondslag ligt aan het verbod op monetaire financiering door centrale banken. De laatste jaren leren evenwel dat centrale banken kennelijk toch zonder al te veel problemen de geldpers kunt aanzetten. Maar goed dit is weer een ander thema.

Nederlandse kunst

Overigens deed het chequeboek van Dalí me ook denken aan Herman Brood. In de tijd dat MTV nog iets voorstelde, had de tv-zender eens een heel weekend gewijd aan Nederland, aan Nederlandse muziek en cultuur. En zo waren ze ook bij Herman uitgekomen, in zijn atelier.

‘Zal ik jullie eens een trucje laten zien?’, zei hij tegen de MTV-programmamaker. Zonder het antwoord af te wachten pakte hij een groot wit vel en tekende er met wat spuitbussen verf een kinderachtig poppetje op. ‘Wat vind je ervan?’, vroeg Brood. ‘Nou, niet zo veel, eerlijk gezegd’, luidde het antwoord. ‘Oké, nu komt het’, zei Brood. Hij zette zijn handtekening eronder en zei lachend: ‘En nu is het kunst.’

Ik vond het ronduit hilarisch.

Een gedachte over “Dalí en zijn vrienden konden gratis tafelen

  1. Sterker nog: Herman Brood betaalde regelmatig de huur met eigen kunstwerken. Vraag het maar aan Erik de Vlieger die rond 2000 via Imca Groep een werkruimte aan Brood verhuurde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s