Amerikaanse groei steekt maar bleekjes af vergeleken met eurozone

Of beter: de eurozone doet het lang zo gek nog niet

De Verenigde Staten zijn terug van weggeweest, klinkt het overal. Het land groeit als kool. Het bbp neemt met meer dan 3% toe en de werkloosheid is gedaald tot 5,6%. Sinds 2010 heeft Amerika meer mensen weer aan het werk gezet dan Europa, Japan, en alle geavanceerde economieën gecombineerd’, pochte Obama vorige week in zijn State of the Union. De crisis lijkt definitief overwonnen.

Na afloop van de State of the Union steekt Obama zijn duim op richting Secretary of State John Kerry Reuters

Na afloop van de State of the Union steekt Obama zijn duim op richting Secretary of State John Kerry Reuters

‘Amerika staat weer op eigen benen. Je voelt dat de Amerikaanse economie in een hogere versnelling is geschoten’, stelde Ethan Harris van Bank of America Merrill Lynch tegen FD-correspondent Gerben van der Marel.

Deflatoire spiraal

Nee, dan de eurozone. Aan deze zijde van de Atlantische Oceaan is de situatie nu zo zorgwekkend dat de ECB het nodig acht – met uitzondering van Klaas Knot, Jens Weidmann en drie andere centrale bankiers dan – om de economie een impuls van tenminste €1140 mrd te geven. Zonder die monetaire stimulans glijden we weg in een deflatoire spiraal waar Japan nog een puntje kan zuigen. De Europese muntunie piept en kraakt in zijn voegen.

Althans, dat is het beeld. Persoonlijk heb ik het gevoel dat Europa het lek boven heeft en langzaam maar zeker de weg omhoog in slaat. De ergste bezuinigingen liggen achter ons, de structurele hervormingen beginnen hun vruchten af te werpen, de kredietverlening komt weer los en ‘last but not least’ zorgt de ingestorte olieprijs ervoor dat al die miljarden die we tot voor kort mochten overmaken aan Russen en vervelende oliesjeiks nu gewoon hier blijven en aan het werk gezet worden. De QE van de ECB is daarbij een welkom smeermiddel.

Erik Nielsen - UniCreditMaar daar wil ik het eigenlijk niet echt over hebben. Waar het me hier om gaat is de VS, of beter: om het inzicht dat een van mijn favoriete bankeconomen, Erik Nielsen van UniCredit, gisteren in zijn wekelijkse nieuwsbrief bood. ‘Laten we even naar de feiten kijken’, schreef de Deen.

In de afgelopen tien jaar, waarin we te maken hadden met de val van Lehman, de grote recessie, de Europese schuldencrisis en het recente herstel in de VS, is de Amerikaanse economie in reële termen met 16,4% gegroeid, stelt hij. In dezelfde periode is de eurozone niet verder gekomen dan 8,2%, exact de helft dus.

Maar nu komt het. Deze vergelijking gaat mank, omdat de bevolkingsgroei in de VS veel hoger is dan hier. Als je daarvoor corrigeert, dan komt de groei van het bbp per capita (‘which ultimately is what matters for people, and for equity returns’) in de VS uit op 7,2% en op 4,4% in de eurozone.

‘In other words, during these last ten (mostly) horrific years, de Eurozone underperformed the US by a cumulative 2,8 pp of per capita GDP growth.’

Hallo. Dit verschil is toch wel heel gering. De VS hebben slechts één crisis meegemaakt; wij twee. En die tweede van ons was er toch echt een van existentiële aard. Daar komt bij dat de VS ook nog eens het voordeel hadden van een hele flexibele economie, van een complete energierevolutie, van de geweldige ondernemingszin (niet in de laatste plaats in Silicon Valley) en van doortastende beleidsmakers die razendsnel de problemen in de bankensector wisten op te lossen. Het contrast met de hopeloos rondscharrelende politici in de eurozone kan niet groter zijn.

Valutair effect

Maar we zijn er nog niet. Vlak voor en in de eerste fase van de tien jaar waar Nielsen naar kijkt, is de dollar handelsgewogen met 20% in waarde gedaald om daarna redelijk stabiel te blijven. Het gevolg was dat de Amerikaanse munt al die tijd (tot redelijk recent) gemiddeld 11% ondergewaardeerd was, althans volgens het model dat UniCredit hanteert. Dit heeft de Amerikaanse economie minstens een impuls gegeven van 1,5%, stelt Nielsen terwijl hij zich baseert op vuistregels van de Federal Reserve.

Ondertussen was de euro al die tijd zeker 13% overgewaardeerd, wat 1,0% à 1,2% van het bbp afsnoepte.

‘In other words, of the 2,8 pp outperformance in per capita growth by the US during the last ten years, 2,5-2,7 pp can be explained by the undervalued dollar and the overvalued euro. That leaves you basically nothing to be explained by European rigidities or anything else: For the last ten years, between the US and the Eurozone, its all about demographics and the exchange rate!’

Nogmaals: de Amerikanen hebben één crisis meegemaakt, wij twee. Mijn conclusie is dat de economische groeiprestatie van de Amerikanen ronduit bedroevend is.

7 gedachten over “Amerikaanse groei steekt maar bleekjes af vergeleken met eurozone

  1. Deze redenatie van groei is krom.In de VS zijn wel degelijk banen gecreeerd. Hun bevolking is relatief jong.Vergis ik mij dan zo,of zitten WIJ niet nog in twee crises: de euro crisis is nog lang niet afgezworen.De economische crisis tiert welig in grote delen van Europa met daarbij een ongekende werkloosheid.Godallemachtig een koopkracht anno 1970: het V.K. en Zwitserland uitgezonderd maar die waren zo slim de eigen munt aan te houden. QE effect Europa is onvoorspelbaar maar vergelijkbaar met Japan;oorzaak verregaande vergrijzing van deze oude economische grootmachten.!

  2. Wordt nog gênanter als je de Japanse cijfers opschoont voor de bevolkingskrimp En ook meeneemt in de vergelijking. Japan doet het zo slecht nog niet in koopkracht verloop de laatste 30 jaar. Leve de deflatie. Enkel schuldbeladen overheden hebben er een hekel aan, en enkele makroeconomen en beroerde ondernemers.

  3. Uw Deen zit een beetje in een ivoren toren. Voor de meeste mensen gaat het om werkgelegenheid. Banen dus, en dat gaat in Europa nog steeds bedroevend. Wat de huidige generatie Spanje, Portugal, Ierland, maar ook NL nu mee maken is misdadig.

    • Het gaat me (en Nielsen) niet zozeer om de situatie hier, maar om het zwakke herstel in de VS duidelijk te maken. Dat de eurozone zo kwakkelt weten we en is met twee enorme crises ook wel te verklaren. Maar dat de VS nauwelijks harder zijn gegroeid, is toch wel opmerkelijk, nietwaar?

  4. Pingback: Zhou torent hoog boven Janet en Mario uit | Marcel de Boer

  5. Pingback: Nu is Europa aan de beurt | Marcel de Boer

  6. Pingback: China kan ook op z’n Japans instorten | Marcel de Boer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s