Daar sta je dan met je republikeinse inborst

‘Goedemiddag, ik kom voor Wopke en Alexander.’ Twee paar ogen kijken me glazig aan. ‘Voor wie?’

‘O, pardon voor de minister en de koning’, zeg ik, terwijl ik me ondertussen afvraag of de Autoriteit Financiële Markten soms een dependance heeft waar ik geen weet van heb.

Alex, Merel en Wopke

Willem-Alexander, Merel van Vroonhoven en Wopke Hoekstra

‘Komt Willem-Alexander hier?’, vraagt een van de twee receptionistes achter de balie met overslaande stem. Ze glundert, kijkt opzij naar haar collega en onmiddellijk vliegen vier armen de lucht in. ‘O, wat leuk!’

Verbouwereerd kijk ik om me heen. De lobby van de toezichthouder op de Vijzelgracht is vrijwel leeg. Ik had een drukte van belang verwacht, met beveiligers en een zenuwachtig AFM-ontvangstcomité. In plaats daarvan was het koninklijk bezoek geheim gehouden. Later bleek dat juist op het moment dat ik de verrassing op de begane grond verklapt had, een derde receptioniste van hogerhand werd bijgepraat.

Zelf was me door het hoofd communicatie van het koninklijk huis op het hart gedrukt een half uur voor de aankomst van de koning ter plekke te zijn, mét paspoort of rijbewijs. Nu moet je je bij de AFM sowieso altijd legitimeren voordat je het gebouw binnen mag, maar dit keer had ik vooraf mijn geboortedatum door moeten geven en die moest ter plekke nog eens gecontroleerd worden. Lees verder

Weg met cash! (nu ja, bijna)

Naar een Europese republiek

Waar gaan we heen met Donald Trump?

Lees verder

‘Trump stuurt economie aan als een Afrikaans leider’

Vooral het populisme van de selfmade man is gevaarlijk

We leven in een fantastisch land

Lees verder

Het circus van de Spring Meetings is weer in town – en ik ben er weer bij

Het feest kan weer beginnen: de Spring Meetings van het IMF en de Wereldbank. Of eigenlijk is het al een paar dagen aan de gang. Als u de stukjes die ik schrijf een beetje volgt, hebt u kunnen zien dat ik sinds Pasen al diverse keren ‘…in de aanloop naar…’ heb geschreven.

Hoofdkantoor_imf_wereldbank_rtr

Hoofdkantoren IMF en Wereldbank in Washington

De instellingen zelf en ook de deelnemers leven er al helemaal naar toe. De directeur van het fonds en president van de bank hebben reeds hun inleidende redes gehouden, er zijn voorpublicaties vrijgegeven van rapporten en overal in de media laten participanten zich zien met artikelen die tijdens de vergaderingen op 18 en 19 april moeten dienen als voer voor discussie. Zo hoopt voormalig Fed-voorzitter Ben Bernanke dat het excessieve Duitse overschot op de lopende rekening een thema wordt in Washington.

Zelf ben ik zondag weer het vliegtuig ingestapt om verslag van het evenement te doen. Zondag al? hoor ik u denken. Zo lang is het toch niet vliegen? Nee, zeker niet. De daadwerkelijke meetings zijn dan wel pas volgend weekend, maar het zwaartepunt van het circus ligt duidelijk daarvoor.

Haute finance

Maandag gaat de persruimte open en kan iedereen zich voorbereiden op wat er komen gaat, te beginnen met de publicatie van de World Economic Outlook op dinsdag, het hele rapport. Lees verder

Wordt Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker een moderne koning Willem I?

Niets menselijks is ons FD-redacteuren vreemd. Als Hans-Werner Sinn, misschien wel de bekendste Duitse econoom van het moment, weer eens wat roept, dan denken wij onmiddellijk: ‘Och hemel, daar heb je die malle kabouter weer’. Sinn heeft nu eenmaal zo’n baardje waar je meteen een mooie rode puntmuts bij fantaseert.

hanswernersinn-hh

Hans-Werner Sinn (Foto: Hollandse Hoogte)

Dat laat onverlet dat Sinn vaak hele intrigerende visies debiteert. Sinds kort mailt de instelling waarvan hij president is, voluit het Leibniz-Institut für Wirtschaftsforschung an der Universität München (beter bekend als het Ifo-instituut) mij regelmatig rechtstreeks persberichten om Sinn’s ideeën aan de man te brengen.

Zojuist kreeg ik weer zo’n ‘Ifo Viewpoint’ binnen. En deze – No. 162 Europe’s Shadow Budget – is ook weer een heerlijk prikkelende. Het is een tekst die me onwillekeurig deed denken aan ons koningshuis en aan een van de redenen waarom ik soms een rabiaat republikein ben.

Juncker-plan

Sinn’s stuk gaat over het stimuleringsplan van voorzitter Jean-Claude Juncker van de Europese Commissie. Dit Juncker-plan is bedoeld om de eurozone aan te zwengelen door in de jaren 2015-2017 €315 mrd te investeren in publieke projecten. Het fonds van Juncker is in de ogen van Sinn gewoon een gigantische schaduwbegroting, het is twee keer zo groot als het jaarlijkse officiële budget van de Europese Unie en uiteindelijk niets anders dan een manier om overheden te helpen de schuldlimieten van ‘Maastricht’ te omzeilen.

Lees verder

Soms mislukt een interview, maar is dat welbeschouwd niet eens erg

Het was een rampzalig interview, maar toch liep ik met een glimlach op mijn gezicht het indrukwekkende gebouwencomplex uit. Ik had vroeg op de dag een uur doorgebracht in de werkkamer van Jörg Krämer, hoofdeconoom van Commerzbank, en amper de kans gehad mijn vragen aan hem te stellen. Gelukkig had hij me wel op allerlei interessante ideeën gebracht, waardoor ik het vraaggesprek absoluut niet als mislukt beschouwde.

Foto: Commerzbank

Foto: Commerzbank

Het begon er gisteren mee dat de assistente van Herr Doktor Krämer ziek was en dat betekende dat hij zelf achter de koffie aan moest – niet zijn sterkste punt. Vervolgens moest hij agendatechnisch even heel diep gaan zitten nadenken. Toen hij daarmee klaar was, kon het gesprek beginnen, maar al heel snel werd duidelijk dat de assistente een belangrijke buffer is tussen de econoom en mensen die hem even nodig hebben.

De telefoon ging nogal eens af. (Het was de dag na de €1,14 biljoen van Draghi dus logisch dat de ‘Chefwitschaft’ door veel mensen gezocht werd) Meestal drukte hij het signaal weg, maar dan was hij wel weer zo van zijn à propos dat hij niet meer wist wat hij eigenlijk wilde vertellen.

Soms nam hij ook gewoon op. ‘Sorry, deze moet ik nemen, het is mijn hoogste baas, (ceo Martin Blessing, red.)’, zei Krämer op zeker moment. ‘Hij wil weten wat Draghi nu precies heeft gezegd gisteren.’

Maar hij zag er geen been in om zelf ook te bellen. Op mijn vraag hoe het nu precies juridisch zit met de risicodeling waartoe de ECB gedeeltelijk heeft besloten, raakte Kramer even de weg kwijt. En dus belde hij een lid van zijn staf, zette het geluid op de speaker en stelde hem mijn vraag. Deze persoon begon in rap Duits een juridische verhandeling over ‘collective action clauses’, over ‘pari passu’ en hoe verantwoordelijkheden naar rato (?) worden gedragen. Toen hij klaar was, zei Krämer me: ‘Da’s helder, nietwaar?’.

‘Dat doet me denken aan een stuk dat ik in april heb geschreven’, zei de vriendelijke Duitser even later. ‘Ik zal het even voor je uitdraaien.’ Nu stond die printer een eindje verderop in het kantoorgebouw, en u begrijpt het: dat liep technisch ook niet helemaal soepel.

Lees verder